عشق

Fri, 17 Feb 2012 09:13:12 GMT

چی شد که امروز دلم گرفت ؟

یک سالی هست که خوشحالم ... یک سالی هست که عاشقم .

چه روزای قشنگی داشتم .

بهم می گی رامونا تو این سی سال پاک تر از تو ندیدم ... من روز ولنتاین بزرگترین دسته گل دنیا رو بهت می دم . پر از گل های داوودی ... تو ناخونامو می بوسی ... از چشمای روشنت عکس می گیرم . راستی چرا اصلا معلوم نیست چشمای تو چه رنگیه ؟ چرا تو انقدر برنزه ای ؟

می یای سر کارم دنبالم . جلوی رئیس تا کمر از پنجره دولا می شم ببینمت ذوق کنم بپرم پایین . چرا برام تکراری نشدی ؟

سرمون شلوغه و تا ظهر نمی تونم برم سر کیفم و گوشیم . 40 تا میس و اس ام اس دارم و وقتی بهت زنگ می زنم می گی تو راهی که بیای شرکتمون ببینی من چم شده ... داری سکته می کنی ...

از اول آبان بهت می گم تو رو خدا دعا کنه بهار شه ... از زمستون متنفرم . چرا زمستون انقدر طولانیه ؟ تو می خندی به حرفام

تو همین زمستون یخ زده ازم خواستگاری می کنی .

جز تو هیچی رو نمی بینم و نمی خوام . می گی رامونا تو رو خدا منو انتخاب کن . قلبم فشرده می شه . بهتر از تو کسی هست ؟

چقدر از عشق نوشتن سخته . معلومه که قبول می کنم باهات ازدواج کنم .

سر پیچ یکی از کوچه های خیابون ولیعصر بوست می کنم . اولین و آخرین باره . می دونم چقدر منو می خوای ولی تو این یه سال هیچی نگفتی .

امروز دلم گرفته

چون دل تو رو شکوندم . عاشقتم ولی باهات بد کردم . منو می بخشی ؟

خل شدم . زد به سرم . چه حرفایی بهت زدم . تو هیچی نگفتی . دستمو گرفتی ولی من پسش زدم .

امروز سرد شده بودی . می گی اگه حس کنم دارم اذیتت می کنم می رم . حالا خیلی پشیمونم .

تازه قدر همه ی محبتای بی قید و شرطتو فهمیدم . تو همیشه پرانرژی و شادی . واسه زندگی کردن آماده ای . با تو چقدر خوشحالم ...

فکر کنم واسه همین اومدم اینجا . مدتهاست که همه ی حرفامو به تو می زنم . به هیشکی دیگه احتیاج نداشتم . الان چقدر ناراحتم . مامانم فهمید دعوا کردیم .

چقدر زیاده خواه و مغرورم . رامونا چرا فکر می کنی همه ی دنیا و همه ی آدما باید اون جوری که تو می خوای باشن ؟

الان بهم زنگ زدی و گفتی طاقت ناراحتیتو ندارم . مثل کنه بهت می چسبم . تا همیشه ...

ولی از خودم ناراحتم . تو برام فرق داشتی . چرا باهات اون طوری کردم آخه ؟

می دونم بهار که بیاد همه چی بهتر می شه . دوباره زیر درختای ولیعصر زیر آفتاب داغ راه می ریم و گوجه سبز می خوریم . دوباره می ریم بام تهران و آش می خوریم . دوباره می ریم رستوران همیشگی و پیتزا می خوریم . دوباره می ریم تیراژه و بستنی نسکافه می خوریم . می ریم باغ فردوس و قهوه می خوریم . دوباره کنار دوستامون بهت می چسبم و افتخار می کنم .

دوباره کنارت راه می رم و قهقهه می زنم . فکر می کنم که زندگی چقدر می تونه قشنگ باشه .

آخ که چقدر یهو دلم واسه بچه های اینجا تنگ شد ...

همه رو گم کردم . اینجا غریبه م . بعضی وقتا که آدم دلش می خواد بنویسه صفحه سفید وبلاگ چه حس خوبی داره .